jump to navigation

Bente May 1, 2012

Posted by damdamn in damdam shareshare, damdam sulatsulat.
add a comment

20 Things I want to say to Certain People but You Know You Never Will

Sali rin me!

Mula kay Cabron na mula kay Salbahe na mula sa kung kani-kanino pa.

Sa totoo, nahirapan ako. Bukod sa nakakatamad mag isip (kelan ba hindi), madalas naman kasi nassabi ko naman talaga sa kanila gusto kong sabihin kahit makasakit man ako (ehehe)

Pero, sige. OK game!

1. Hindi ko alam paano kita pasasalamatan. Maaring kulang pa ang ginagawa ko ngayon at maaring kapos pa ang mga efforts ko para sa inyo. Salamat, nabigyan natin ang mundo ng pagkakataon na maging ehemplo ng kung ano ang tunay na pagppatawad at pagsisimula. Hindi man tayo nagkasundo nun sa maraming bgay, pero sa lahat ng maling nagawa natin, ang maghiwalay ang pinaka tamang naging desisyon.

2. Pinatawad na kita.

3. Wag mong isipin sana na dahil di na ako masyadong nagkikibo ay dahil naiintindihan kita. Kaya ako walang kibo kasi sawa na ako sa paliwanag mong walang sense.

4. Hindi ako kailan man magiging perpekto. Lalong hindi kailan man ay maibibigay ko ang lahat sa iyo. Pero ang sisiguraduhin ko, magiging makulay ang buhay nating dalawa hanggat nabubuhay pa ako.

5. Salamat. Kung di ka nagkaganun, hindi ako magkakaganito.

6. Hindi mo man sinunod lahat ng sinabi ko, pero yung pinakaimportante ang ginawa mo. Salamat.

7. Sinadya kong suwayin ka, para pamukha sa iyong mali ka at para anihin ng iba yung itinanim kong pag asa.

8. Wala akong plano. Hindi kita inaasahan, kaya di ko alam gagawin ko sa iyo. Wala akong “balak” lalong walang “siguro”. Ang tiyak ako ay “bahala na”

9. Kung kunwaring magkasunog, at naipit ka sa loob at di makalabas, malamang papanoorin lang kita mag panic habang ako kumakain ng popcorn at humihigop ng coke na maginaw sa may kabilang sidewalk.

10. Itigil mo na yan. Kasal ka.

11. Itigil mo na yan. Hindi naman kayo kasal.

12. Mahal mo ba? E ikaw mahal ka ba nya? Ng higit dun sa isa? WEH?! Di nga?! Sampol nga!

13. Salamat at ako’y natauhan. Hindi pala kita minahal, na challenge lang pala ako.

14. Alam ko yang style na yan. Ipapaalam mo sa lahat kung gaano ka kabuting nilalang para purihin ka ng mundo. Ang hindi mo nalalaman, yang mga pinag gagawa mo, dapat lang naman e at walang kapuri-puri dyan. Kaya natutuwa ang ibang tao sa ginagawa mo ay dahil di sila makapaniwala na magagawa mong maging tuwid.

15. Astig ka rin e, ikaw na nangloko at nangtwotime nun, ikaw pa nagsusumiksikan ngayon tapos ako pa sisihin mo sa sitwasyon? Alam natin kung sino ang unang nagkasala at hindi ako ayun.

16. Mabubuting tao naman yung mga kapatid mo, bakit ikaw mapagsamantala? Ampon ka ba o tulog ka lang nung pinapangaralan yung mga utol mo nun?

17. Kinasal ka lang, ang dami mo ng alam sa buhay?! Hanep!

18. Sa totoo lang, hindi paligsahan kung si nanay o si tatay ang mas magaling. Hindi laro ang pagpapalaki ng anak. Walang tanghalang magaganap para sa kampeon ng pahusayan maging magulang.

19. Sa susunod kung makikipag sabayan ka, siguraduhin mong kaya mo. Wag kang pikon at mag tatawag ka pa ng ibang kakampi. Kasi asahan mo, pag tatawanan ka lang namin, pag nakatalikod ka na.

20. Salamat sa paninira mo. Pinagtibay mo lang ako lalo at mas nalaman ko kung sino talaga ang tunay kong mga kaibigan at totoong nagmamalasakit sa akin.

Advertisements

good ‘ol days September 7, 2011

Posted by damdamn in damdam isip-isip, damdam shareshare, damdam sulatsulat, damdam tulatula.
2 comments

Kung tumanda man tayong magkalayo
at di kita makasama
sa bawat yugto,
ng mga saglit ng surpresa
at mahahabang minutong
pinalilipas ng mga luha.

Ang mga pinagsamahang
kahapon lang ay isang dekada na
ang tinagal,
at mga pagbabagong
ginusto at pinagpilitang tanggapin
ng utak at damdamin.

Naririto at nariyan pa rin.
Patuloy mangungulit
at ngingiti sa bawat
ala-alang mapait at malambing
magbago man ang istilo
at saliw ng oras

Asahan mong ‘di lilimutin.
Naghihintay
na isang gabing
kahit sa panaginip,
makasamang muli.
Good times, pre..

Good times..

bad vibes February 19, 2010

Posted by damdamn in damdam sulatsulat, damdam tulatula.
2 comments

bukas makalawa
uulan
kahit hitik sa sinag ng araw
ang liwanag ng tanghaling
mabangong aspaltong tuyot
at pawisan sa tagtag
ng mapaglarong tadhana

paghandaan
ang ulan
baka daw sa tuwa ng nagkakampayang ibon
biglang bumagsak ang langit
at di mo alam kung saan sisilong
bitbit ang kahapon ng ligayang pahiram
ma gusto mo na lang angkinin

ingatan daw ngayon
ng kung anong meron at wala
isang buhos na matinding bagsak
ang dulot ng susunod na hinagpis
at baka maniwalang katapusan
ang mga susunod na pangyayari

pag bale wala ng ambon
o kaya ng hampas ng alon
ay hindi katanggap tanggap
kahit pag tingala ay may mga bitwin
at pag tungo mo ay bumabaha
na nag mumula sa emosyong
ayaw mong tanggapin

ang nagbabagang apoy
ay maaring lumapnos
na tutusta sa iyong pagkataong
at kahit anong ihip
hindi daw titigil ang pagsaliw
ng lagablab ng bawat init
at masusunog ang lahat

lilindol
yayanig sa katatotohan
at babasag ng gara-garapong
katotoohanang itinago
babagsak ang nasa ibaba
at mababon sa limot
ang pinundar na pangarap

mamamalat ka
sa kasisigaw ng saklolo
mabibigi sa sabay-sabay na bulong
ng konsensyang di tiyak
at walang katotoohanan
ang dilim ay pagkabulag
ng pinikit mong mga mata

hindi ka sasaya
wala daw totoong ligaya
at lahat daw ng tawa ay pansamantala
luha raw ang kasunod
at pait ng bawat kilos
ay makakasanayan sa bawat minuto
pero…

we’no ngayon
pag hahandaan ko ang unos
lulusong sa baha
marating ko lang
ang sinasabing kabalintunaang ligaya
kahit sa pangarap
tayo ay naging isa.

akala mo lang February 6, 2010

Posted by damdamn in damdam isip-isip, damdam sulatsulat, damdam tulatula.
1 comment so far

kahapon,
sinubukan kont timbangin ang lahat ng makita ko
inabot ako ng apat na oras sa pagtitimbang
alin ang magaan?
ano ang mas mabigat?
pag katapos kong manimbang
wala ako talagang natutunan talaga
weh ano naman kung alam ko bigat nya
nanimbang lang ako
nag sayang ng oras.

nung isang araw,
sinubukan kong ilagay ang lahat sa dalawang hanay
ano ang maganda sa pangit
alin ang mas magandang tignan
sa nakakabulag ng mata
hindi ko na lang tinuloy ng matagal
dahil hawak ko ang isang unan
na dati kong akap ng wala pa sya
at dati ko ring akap ng naroon na sya
at dati ring tagasalo ng luha ng wala na ulit sya
di ko alam kung sa maganda o pangit ko sya ilalagay

nung nakaraang linggo,
paulit ulit kong pinatugtog ang iisang kanta
pinag iisipan
kung isa ba itong ingay o musika
wala akong naintindihan
kahit nababasa ng utak ko ang mga linya
kahit umiindayog ako
hindi ko pa rin matutunan mahalin ang kanta
wala akong konklusyon
sa mga nota na pinagsamasama

kung anong tama
at alin wag gagawin
kung alin ang masarap
sa dapat wag ng isusubo
ang mabaho sa masangsang
ang kumportable
sa nakakairita
hindi ako ang mag didikta
at lalong hindi rin ikaw ang magsasabi ng alin
ang sa alin
sa kung ano ang totoo at sa sinungaling

hindi tayo, hindi rin sila.
hindi rin ngayon, o hindi kailan man magiging bukas.
walang ata, walang daw, walang sigurado.
wala lang lahat ng ito.
ang kasiyahan mo ay hindi ko kasiyahan
ang minamahal ko ay di mo minamahal
at ang gamot na iniinom mo
ay hindi lunas sa sakit ng kung sino
ang impotanteng yan ay hindi talaga importante

akala mo lang
dahil bukas, makalawa
iba na naman.

sa “pagtanda” ko February 1, 2010

Posted by damdamn in damdam sulatsulat, damdam tulatula.
4 comments

Para akong batang nangangarap.
“pag laki ko gusto ko maging iyo”
Tapos
“ikaw akin lang”.
Kukulayan ko ang damit
sa coloring book
ng paborito mong kulay.
Magaaral akong mag guitara,
at pag di na ako sintunado,
haharanahin kita.
Magiging doktor ako,
pag nagkasakit ka.
Ako abugado mo,
pag may nang-away sa iyo.
Arkitekto at inhinyero
ng dream house natin.
At sabay nating pipinturahan
ang pader ng gagawin nating kwarto.
Magiging yaya ng mga anak natin
at driver mo tuwing mag gogrocery.
Yung farmville mo aayusin ko
pero di ko gagaliwn inbox ng facebook.
PRAMIS.
Pagaaralan kong magbasketball
para makalaro ko mga kuya mo.
Magshoshopping tayo.
sasabihin kung bagay nga ba sa iyo.
Di kita aasarin sa tigyawat mo,
pag magkakaroon ka na.
at di ko sasabayan ang pagtataray
pagdumating na ang bisita.

Para akong batang nangagarap.
At gagawin ko lahat.
Para pag tanda sana natin,
ikaw ang unang mukha sa umaga,
at ikaw ang huli kong halik sa gabi.

Ang Pinakamalanding Tagpo ni Criselda at Piolo Pascual January 25, 2010

Posted by damdamn in damdam sulatsulat, damdam tangatanga.
9 comments

Birthday ng Lola ko, at napagisipang kumain na lang sa labas. As usual, Eastwood na naman. Napili naming ang kumain na lang ng dinner sa Serye. Pebrero pa, maginaw pero gaya ng madalas, naka dress pa rin ako. Walang paki sa lamig ng mga nalalabing araw ng nakaw na ginaw ng Pinas mula sa mga natutunawang nyebe ng mga karatig bansa. At shempre para kikay!

Tapos na. Naka pag order na ng mga paboritong putaheng pinoy; crisy pata, kare-kare, pinakbet, sinigang, at kung anu-ano pa. Busog na rin ang halos lahat, at sinimulan ng umorder ng panghimagas. At natural di ako umorder ng dessert. Iniisip ko kung paano makakasibat sa mesa para makapag bisyo.

Naisip kong magkunwaring may tatagpuing kaibigan sa may KFC. Malapit lang yun kung tutuusin. Sakto lang para matuloy ko ang masama kong balak sa baga ko. Nag paalam na ako, at gaya ng binalak na kasinungalingan, tagumpay, naka lusot ako sa mga tiyahin ko, pinsan, at lola. Muntik pang binalak ng isa na sumama, sabi ko wag na lang kasi nakakahiya dun sa katatagpuin ko. Kasinungalingan! Haha!

Habang naglalakad ako, kabilis ng karma nga naman. Wala akong lighter! Hinayaan ko na lang na makarating ang mga paa ko sa tapat ng KFC, malamang may lung center din dun. Baka may naninigarilyo din, at makakasindi rin ako. Pero ayun nga mabilis ang karma sa akin. Ang naabutan ko ay mga kababaihan na nasa labas na wari mo ay may inaabangan sa labas ng KFC.

Umupo na lamang ako sa may ledge malapit sa may harapan ng KFC. Nakita ko ang poster nila ng yogurt drink nila. Fine! Di na lang ako maninigarilyo. Bibili na lang ako drink as my dessert. Kaya, pumunta ako sa pinto, nakipag usap sa guardya na papasukin ako dahil bibibili ako at wala akong paki sa kung anong nandun sa loob que se hodang kung sino pa yan. Wala akong nakikitang Close na sign at customer ako so bibili ako. Wala syang nasabi pa. Pinapasok nya ako. Pumila na ako, pang-apat ata ako sa pila. Maya-mayang onti napansin ko, may nadagdagan sa pila at naging pang-lima na ako. Shempre, dala ang kasungitan ko, nasabi ko na lang ay “Huwaw nice, kanina pang apat ako, tapos nagging panglima na ngayon”. Pero kunwari may ka text pa rin ako. Alam kong nakatingin na sa akin ang mga tao sa paligid. At shempre wala pa rin akong paki, sabay evil smirk.

Nabawasan ang pila. Naging pang apat agad ako. May pumunta sa likod ko.

“Miss, sorry”
“Yes?” Hindi pa rin ako lumilingon.
“Im sorry, dapat pumila ako”
Tipid ang sagot ko “Oo nga, dapat nga naman”

Lumingon ako sa kanya, para ngumiti. Pero mas maganda ang ngiti nya sa akin pabalik. Nakatitig lang si Piolo. Nabura ang ngiti ko. Nahiya ako. Taena! Ang gwapo!

Ang dami nyang tanong; kanina pa ba daw ako naka pila, mag isa lang daw ba ako, may mesa na daw ba ako, share na lang daw kami. Nung ako na ang nasa harap ng counter, pinag isa na lang nya yung order namin. Siguro nag mamadali rin ang Piolo. He ordered gogo sandwich lang. Inabot ko na lang sa kanya yung 100 pesos para sa bayad ko sa drink ko. Ok, di nya tinanggap. Bilang peace offering na lang daw. Nag pasalamat ako at nag lakad palabas ng pinto.

Humabol sya. Oo teh, humbol sya.
“Hindi ko pa natatanong pangalan mo”
Parang tumigil ang palig sa pag galaw. May hangin na umiihip sa buhok kong biglang nagging mahaba. Nagkaraoon ng Gausian Blur ang background, sabay focus ng camera sa amin.Dun ko narealize na nanaginip lang ako. Fine. Kung panaginip ito, makikipag laro na ako. Kapalan ng mukha.

Bumalik sa normal ang kilos ng mundo.
“Hindi ko pa natatanong pangalan mo”
Tumigil ako at lumingon pabalik. Hindi ko alam na naghahabol pala sya, kaya ng lumingon ako, halos magbanggaan kami. TEH! Close! As in, super close. Buti di ako nag yosi kaya amoy normal pa hininga ko.
“Criselda”
“Im Piolo”

Pa-cute akong tumawa. Pero sa isip-isip ko “e taena pala neto e, malamang! Sino bang hindi nakakakilala sa iyo dito sa pinas?”

“Are you leaving na ba?”
“Naghihintay kasi sa akin family ko sa Serye, baka hanapin ako” papigil shempre.
“Pwede ko naman kainin tong sandwich ko habang naglalakad. I’ll walk you there”

Tatanggi pa ba ako? Shempre hindi. Tumingin sa akin si manong guard na inaway ko kanina. Napa ngit sabay iling na lang sya. Napa ngiti na lang din ako at iling. Binuksan ni manong guard ang pinto para sa amin. Ang daming babae sa labas na nakalabas ang mga jijicam at mga cellphone camera. Feel ko celebrity rin ako. At nakakairita pala ang ganun.

Thank you gawd! At naisipan ko talagang mag dress. At least kahit paano, hindi ako mukhang alalay at mukha talaga kaming nag deyt! Naks!

Naging mahalaga ang bawat hakbang naming habang kami ay naglalakad. May moments pa na halos matampon yung kinakain nya, tapos ako naman pinunasan ko agad yung bibig nya sa mga tapon-tapon nya dun. Nang malapit na kami sa Serye, tinanong nya ako.
“Sino pala nandyan? Buong family mo?
“oo, birthday kasi ng Lola ko, sumaglit lang ako sa KFC”
“ah okay sige, so i guess nakakahiyang pumasok pala sa loob kasama ka”
Gusto ko syang batukan, seryosong gusto ko syang bigwasan, tapos sasabihin ko DUH!

“sama ka na lang, for sure naman saglit lang to, I know youre busy”
“im not busy” tapos nakatingin lang sya sa akin. Ngumiti tapos hinila nya kamay ko. Parang kumpas ng tara excited ako. At pag pasok namin sa loob. Napatigil ang lahat. Sabay-sabay ngumiti. Parang may sumigaw ng CHEESE!

“La’, may makikibati”
“Happy birthday po. I can see that you have a very wonderful family”

Pinaupo nila si Piolo kasama namin. Bumalik ako sa upuan ko. Magkatapat na kami sa mesa. Ang sarap lang nyang titigan habang nagsasalita sya at nag kukwento at patiently answering the questions. May nagtanong sa kanya, kung kelan pa daw kami magkakilala.

“Kanina lang kami nagkita, pero parang ang tagal ko na syang hinahanap”

Eto ang panaginip na ayaw ko na talagang magising.

Tinanong ako ng Lola ko kung asan daw ba yung sinabi kong kikitain ko sa KFC. Sabi ko ang totoo e bibili lang ako ng yogurt shake dun, wala kasing ganun dito sa Serye, nagpalusot lang po ako, sabay kindat.

Matapos ang masayang pagtatanong sa kanya at mahusay nyang mga sagot, kinuha na ng tita ko ang bill. Binayaran. Sabay-sabay lumabas. Nag senyasan kung sino ang sasabay sa kotse ni kanino. Magkakaiba kasi ng pinuwestuhan sa parking lot. At dumating na pagkataon ko.

Tinanong ako ni Piolo
“uwi ka na rin?”
“bakit?”
“wala lang naman, ako nalang mag hahatid sa iyo, para alam ko rin san ka susunduin next time”

NAKS! Talagang feel nya na may next time! As if mananaginip pa ako ulit ng ganito!

Iniabot ko sa kapatid ko ang susi ng kotse. Tapos kinausap ni Piolo ang utol ko, sabi nya sya na daw maghahatid. At ang gago kong utol na si pb, sabi ba naman “ingat ka dyan, kahit si Piolo ka pa”. Gago lang eh noh?

Mas gumanda ang gabi kahit nag lakad lakad lang kami sa eastwoood. Umabot kami sa may fountain area sa may eastwood mall, tapos umupo lang sa isang bench dun. Nagkwentuhan ng kung anu-ano habang walang paki sa mga naglilingunang mga ulo sa amin.

“Hindi ka ba naiilang sa kanila?” tanong nya sa akin
“dapat ba akong mailang?”
“ano to, parang palabas ni aga, angelica at maricel?”
“napanood mo yun?”
“oo naman!”
“okay talo ka na”

Isang mabilis na halik sa pisngi ko ang kaparusahan ng kanyang pagkakamali sa napaka makesong laro.

Tapos.

Nagising na ako.

Hindi nya ako nahatid. Shempre hindi na nya ako masusundo sa susunod naming pagkikita.

Malanding umaga sa inyong lahat!

tulirong nakatulalang nakatanga July 31, 2009

Posted by damdamn in damdam sulatsulat, damdam tulatula.
2 comments

napapatulala ako
nakatitig sa pinto
kung lalabas ba
o papasok

natutuliro ako
sa ikot ng relo
naghihintay ng darating
o nag aabang ng aalis

nakatanga ako
sinasapo ang hangin
di alam kungigignawin
o nanamnamim

may sasabihin ako
pasigaw? pabulong?
ang tulirong nakatulalang
nakatanga.

ang umiiwas sa pagtutumalinhaga June 18, 2009

Posted by damdamn in damdam isip-isip, damdam sulatsulat.
2 comments

may taong mas nais harapin kung ano lang ang tanaw ng na maabot ng kanyang mata. ang kaya lang ay punahin ang kung anong kayang maabot ng isip at pag hindi na nya masaklaw ang paliwanag na mas hihigit sa kanyang pang uunawa ay pilit na lalagyan ng tuldok at hangganan ang kung saan ay doon lang ang naabot. isasara ang isipan at magkukubli sa isang rason na patitibayin na dapat yun lang ang tama; walang labis, walang kulang.

hindi ko masisi ang mga ganyang tao. kung hanggang dalawang hakbang paabante lang ang kaya nilang lakarin at wala ng iuusad pa ang kanilang kakarampot na pag rarason. kung mas nais nilang magtago sa likod ng mga dahilan na panahon na ang gumasgas na sa katunayan e dumedepende sa sitwasyon naman talaga ang tamang sagot.

lahat tayo may pagkiling sa lahat ng ginagawa nating pagsang-ayon; maaring kaibigan mo kasi kaya ka napa-oo, maaring pareho kasi kayo ng pinagdaanan, o maaring nakikisimpatya ka lang dahil wala ka naman talagang alam at nakikisawsaw ka lang at gusto mo lang makidagdag sa pagiingay. lahat tayo lumilihis sa prinsipyo sa isang punto ng tadhana ng buhay dahil madalas kung minsan ang pagiging radikal ay mahirap pangatawanan at ang mayorya ay kayang umapak at sumira ng prinsipyo ng ganun-ganun lamang.

subukan mong mag kwento ng walang binibigay na pangalan. mag tanong ka sa iyong kaibigan kung ano ang gagawin nya at ano ang sa palagay nya ang tama. isang tanong na may kinalaman ang moralidad o pag ibig. pag katapos ay ulitin mo ang tanong at sa pag kakataong ito, lagyan mo ng pangalan. ikaw na ang humusga kung ano ang mga susunod nyang sasabihin.

walang siguradong mali, at lalong walang siguradong tama. ang mali ngayon maaring tama na bukas at ang akala mong tama ngayon ay maari mong pagsisihan sa hinaharap. ang tanging ikakapanalo mo lang ay kung ang pinang hahawakan mong dahilan sa simula pa lamang ay nagmula mismo sa iyo at hindi idinikta ng lipunan, ng kung sino mang pilosopo na iniidolo mo o nang sabay sabay na indak ng mga kasama mong iniisip mong dumadamay.

kung lumalakas ka dahil sa pagsang-ayon ng iba, mahusay. ang tanong papaano kung katamaran na nila ang pag sang-ayon sa iyo? kakayanin mo pa rin bang panindigan ang pinag lalaban mo? sapat ba ang rasong pinanghahawakan mo o payak at pang grade 1 lang ang katwiran mo dahil hindi mo inaakalang may mas hihigit na katunggali?

mag kakaiba tayo ng antas ng pang uunawa. kung hindi mo makita ang nakakubling imahe sa isang larawan wag mong pagpilitan at literalin ang kung ano lang kaya ng mata mo. hindi por que yan lang ang sinakop ng diwa mo ay hanggang diyan lang ang tama. maraming angulo ang maaring hindi mo nakikita at kung may mag turo man sa iyo ng ibang panulukan, magpasalamat ka dahil pinalalawak nya ang isipan mo para mas higitan pa at matunghayan mo ang iba pang kulay ng larawan.

walang masama sa pagsang-ayon. hindi ito tuwirang pag papakita ng kahinaan. sa aking palagay, pag papakita ito ng tapang na tumanggap ng maaring mali ka o tama ka rin pero may tama rin sila at may bagong kang napag-alaman.

pero kung gusto mong tanggapin na hanggang diyan ka na lang at ang 10 ay hindi pwedeng 6 + 4 at tanging 5 + 5 lang ang tamang tumbasan at gusto mong magmatigas… edi sige! buhay mo yan e!

at kahit na magkaanak kayo’t magkatuluyan balang araw May 30, 2009

Posted by damdamn in damdam sulatsulat, damdam tulatula.
1 comment so far

adik sa iyo

***

at sa tuwing maririnig ang linya

ng kantang isang buwan ng hinuhuni

pilit kinakalimutan ang alaalang

nagpangiti at nag pasawi

nagpaluha at nagpangiwi

***

ang kaadikang puspos

naghihimutok sa gapos

ng riyalidad na hindi pwede

kahit sa panginip na hiniram

na pinilit itabi

***

gusto kitang angkinin

hagkan ng parang akin

titigan at paghubarin

simsimin, amuyin

ang saglit namnamin

***

nangangambang pagkahumaling

mahintakutang halinghing

ng tawanan ng katotohanan

na kailanman hindi

loob mo malalambing

***

isa kang droga

pinagbabawal ng aking sistema

nababaliw sa katapatan

ng sugapa ko ng diwa

ng puso kong tanga-tanga

***

natatakot, nasisindak

sa kaadikan nagtutulak

pagpilitan ang pagtanggi

nang di sapat na sarili

ihandog ang wala namang silbi

 

The Unplayed Pachebel August 22, 2008

Posted by damdamn in damdam sulatsulat.
5 comments

The Unplayed Pachelbel (2008 July)

the promise he will play
music of his heart

for me and eternity
that hope of serenity

in dreams i will find
light he brought

slowly dims tonight
the kisses and i love you’s

in my memories i will keep
keys that will never be played

and notes will no longer symphonize
melody slowly fades inside

we are broken tunes
of our forevered past

now everything is out of tune
and then

ends like shattered glass

—————————
—————————
No, this is not about love (2008 June)

no,
this is not about love.
the warmth it gives us
while the cold wind blows,
or the smooth touch
though a wrinkle feels
your hands
sliding, gliding
through the memories
of forever lost.
droplets of rain
from the glistening eyes
of sadness?
of glee?
voices that echoes
inside the heart
whispering phrases
that lips can not speak.
scented spring
in mid november
and
the sunlight in winter

no,
this is not about love.
but the wonderful feel
that is mystery
or misery
inside,
stuck in my soul,
which i keep on denying.

—————————

 

—————————
Bukas ang Kahapon (2008 April)

sa dilim ng paligid
na ating ginagalawan

ikaw lang ang gabay

na nagbibigay daan

pabalik sa pinanggalingan
aking iniwasan

harapin ang nakalipas
ng walang talikuran

dalhin mo ako
sa aking kahapon

muli mong buksan
ang mga pagkakataon
mga bagay na nilimot
panahon na binalot
ng pait at hapdi
mga luhang idinulot

at bukas makalawa
ngiti ay makikita

mga matang nangungusap
may ningning, may kislap

ikaw ang dahilan
ng bawat ligaya

tuwa sa puso
galak ng kaluluwa


salamat sa lahat

walang sawang bulong
na narito ka pa
handa akong ibangon
munting halik
haplos at yapos

pagmamahal ko
buong-buo, iyong-iyo
—————————