DAMned if you do, DAMned if you don’t

Haburdey sa akin!

Ilang taon na ako? Lampas sa quarter of a century old pero nasa kalendaryo pa

Nawala ako sa bilang ng mga araw, at hindi ko namalayan na January 12 na pala kahapon. Akala ko kasi e 11 pa lang. Kung hindi pa ako binati ng Tita ko na “naks, birthday na nya bukas!” e hindi pa ako mapapalingon sa kalendaryo.

Pero ayus lang. Eton a ata ang pinaka kakaibagng bisperas ng kaarawan ko dahil sa sobrang daming kakaibang pang yayari at mga ginawa namin:

• Naunahan kaming lahat ni Chroneicon sa venue.

Kung kilala no sya, sya ang tunay na ehemplo ng “better be late than later”. Pero nung Lingo, maaga syang dumating at kaming lahat ang late.

• Napalakad ko si Lethalverses para mag order sa Jollibee.

Mula kasi sa bahay ni greenpinoy, kailangan pang maglakad ng malayo para lang makapunta sa pinakamalapit na arcade center. Nandun ang shell station, select at jollibee. At kung kilala nyo naman si Lethalverses, sya ang tunay na ehmplo ng “ano naman kung tamad? At least hindi pagod”. Pero ang laking gulat ko nung inaya ko sya na kami na lang ang bumili ng food at pumayag sya.

• Tatlong beses akong natalo sa poker.

At hindi ako nakabawi man lang… Not my day to gamble I guess.

• Muli, ay nag sama sama ang Masantol/Final Four

Na kinabibilangan ng mga nilalang na walang love life laging huli mag siuwian at kung “MASANdal TOLog”. Sobrang na miss ko na mag kakasama kaming apat nila Chroneicon, Lethalveres at M. Inabot ata ng buwan ang huling ganitong pag kakataon.

• Nag cloud watching ng gabi!

Umakyat kami sa bubong nila M kahit ubod at nuknukan ng ginaw! Humiga at nag pinaandar naming ang aming makukulit na iahinasyon at nag cloud watching sa kabilugan ng buwan.

• Nag feeling rakista! \m/

Nag show kami sa mga estudyante dun sa tapat ng bahay nila M. Nag sasayaw, kanta, at magic at nanguto ng mga estudyante. Namiss ko tuloy mag perform for a crowd. Sana nandun kayo at napanood nyo kalokohan naming

• Nag almusal ng may kasama

Napaka sarap ang uminom ng kape sa isang bahay na may kasabay ka. Makipag hati sa cinnamon roll with people you enjoy being with.

Isang taon na naman ang lumipas, at nais kong magpasalamat na huwaw! Buhay pa ako! Kahit na nahihirapan na akong magpapayat, kahit na ang daming bagay na ang nakakalimutan ko(ano nga ulit sunod kong sasabihin? Uhmm.. ayun!), kahit napapadalas ang instances na nag kakasakit ako, kahit hirap na akong tumakbo, at lagi na lang akong tulog pag idle ako, at kahit hindi ako naging rakstar, Whoohoo!!! Eto buhay pa rin! Swerte ko at malas ng mga may ayaw, belat!

Salamat sa mga bumati ng advance at bumati ng mismong alas dose ng gabi. Mga nag send ng messages over YM (nag online kahit may trabaho at nag leave ng offline messages), nag plurk (at nag pahayag ng mga pagmamahal nila sa akin.. ok nakangiti pa rin ako), nag send ng text messages, at tumawag.

XOXO!!! Mehel kew keyew!!!

I remember the boy but I don’t remember the feelings anymore.

Naalala mo pa ba ang first break up mo? Naks! Usapang nakalipas at nilimot na pag ibig. Yihee. Naalala mo ba ang mga panahon na akala mo katapusan na ng mundo dahil iniwan ka nya o nag desisyon ka na iwan mo na sya. Napapaisip ka ba ngayon kung nasaan na kaya ang bitch/mokong (o kung ano man ang pwede mong itawag) na iyon? Bitter ka pa ba? O natatawanan mo na lang?

Naisip ko lang ang entry na ito dahil nakakagagong bumwelo ang ex ng pinsan kong si Paolo. Parang hinintay ang lang pasko at bagong taon bago nakipag hiwalay. At first break up nya. Nasasaktan ako para sa kanya at naawa kasi sa utol ko pang si PB sya lumapit. Ironic, dahil si PB ang nag papaiyak (peace pb? Naah! I’ll stick to my opinion.) At kung sa akin sya lumapit e baka ipakilala ko sa kanya si mang jose cuervo at si San Miguel.

Mag she-share ba ako ng first breakup ko? Uhmm sige, para di naman KJ. Pero di ko na idedetalye. Basta ang alam ko buwan ang lumipas bako ako tuluyang naka recover. Marami na nakakaalam ng storyang sa kakaiyak ko sa gabing yun e minsan binato ako ng unan ng utol kong si L.A. at nasigawan ako ng “ATE! Magpatulog ka naman! Break up lang yan! Di pa katapusan ng mundo!”

Napaka husay na payo mula sa kapatid na nagmamalasakit *sarcasm at its best*. Tumatak sa utak ko ang tagpong iyon. Kung nabuhay ako ng 18 years na wala sya e, davah? Pero, oo masakit sya nuon. Parang umiikot ang tyan ko sa tuwing maalala ko ang break up, tapos nangingilid ang luha ko. Unan ang ginawa kong patakan ng luha at kumot ang ginamit kong shades para sa realidad na wala na kami.

Today I heard them play the song again

An old familiar strain from way back when

Ev’ry note and ev’ry line

It’s always been a fav’rite song of mine

Hindi ako tipikal na nag sunog ng mga sulat nya at nag bura ng mga text messages nya. Tinago kong lahat(except the text messages, i lost that phone) Hanggang ngayon alam ko nasa bahay pa ang mga sulat(naks sentimental!) Bakit? Dahil alam kong darating ang araw tulad nito na babalikan kong muli ang alaala at mapapangiti na lang na minsan, nuong mas bata ako ay nagmahal at nabigo *insert senti song here*. Nangarap ako ng panghabang buhay na taon lang pala ang pag sasamahan namin.

Hindi ako umiwas sa mga kanta na pinag tripan namin at mga lugar na pinuntahan naming dalawa at mga pagkain na paborito namin. Sa katunayan, we still sing the songs, we still go to those places, we still enjoy the food, iba na nga lang ang mga kasama namin ngayon. But I still receive messages from him, telling me he’s at this place we went and he remembers me. (oha!)

It used to haunt me so some years ago

Reminds me of the boy I used to know

And although the melody lives on

The mem’ries and the boy are all but gone

Maayos ang break up namin. Parehong nagkasundo. Parehong nagdramahan. Parehong nanghinayang. Pero wala naman kaming better option but to adhere. Parehong yari ang mga future naming kung di kami susunod. Nagparaya ako sa kagustuhan ng magulang nya. Iba ang minarapat at ako ang lalayo.

At ano ang ginawa ko to recover? Hindi ako nag kwento. Lalong magugulo ang utak ko kung mag kukwento ako, dahil pihado iba’t iba ang opinion ng lahat sa break up namin. At ayaw kong masaktan ang iba para sa akin. Nilibang ko sarili ko. Lumabas ng bahay at pinatotoo na hindi pa katapusan ng mundo. Hindi ko binuksan ang storya kahit kanino muna. I tried different things. Nagpaka busy ako sa pag susulat ng mga panahon na iyon. At shempre it’s the best reason to party!!! And meet other people. Nyehehehe. *kulog kidlat*

So while the song still brings that certain glow

And the words still sing of love I know

It isn’t why the way it was before

I remember the boy but I don’t remember

the feelings I remember the boy

but I don’t remember the feelings anymore…

Sigurado naman akong malalampasan ng pinsan ko ang mga pangyayaring ito. Malungkot mang aminin ngunit karamihan sa atin ang dumaan sa ganitong yugto. Natuto tayo mula sa sakit. Nangako pa siguro ang ilan na ‘di na mauulit ang ganito at maaring ‘di rin natupad ang pangakong iyon. Ngunit sabi nga ‘di natatapos ang buhay pag tinapos ang isang relasyon. Sige iiyak mo, kahit ilang galon ng luha pa iyan. Mag emohan ka hanggat gusto mo. Tawagin ang tropa at makipag palakihan ng atay at idaan sa maboteng usapan. Bahala ka sa kung paanong paraan ka giginhawa, ikaw pa rin ang masusunod. Tutal, wala kang magagawa at di mo pwedeng pigilan ng basta-basta ang ipagpatuloy ang lahat. Hadlangan mo man, tutuloy pa rin ang paligid sa pagbago at ikaw lang ang talo kung di ka sumunod sa ikot. Baunin mo na lang ang iyong natutunan mula sa sakit dahil ‘di mo alam kung kailan ka ulit sasabak sa isa na namang yugto ng pagibig.